aseman

« تو را من چشم در راهم » نه مثل شعر نيمايي :: شباهنگام و در ماتم ، ميان خواب رؤيايي :: نه در شاخ تلاجنها ، نه در يك سايه سنگين :: نه با يك قلب افسرده ، به زير چرخ مينايي :: تو را من چشم در راهم ، سحر پهلوي نيلوفر :: كنار بَستر شب‌بو ، تو هم از شرق مي‌آيي :: هميشه با خودم هستي ، ميان چشم و در سينه :: تو را هر لحظه مي‌فهمم ، تو يك احساس زيبايي :: « عُزيزُم كاسٍه‌ي چَشْمُم ، سَرايِت »، واي كم گفتم :: تمام هستي ام از تو ، شما يك قسمت از مايي :: ميان چشم پر اشكم ، تو غَرقم كردي و رفتي :: ولي من زندگي كردم ، در آن چشم اَهورايي :: دلم مي‌خواهد از راهي كه رفتي باز برگردي :: نه صبر و طاقتي مانده ، نه اميدي به فردايي :: فقط اين بار مي‌پرسم ، جوابش را نمي‌دانم :: « تو را من چشم در راهم » ، چرا آخر نمي آيي ؟


::